•  09196591361
  •  DeltaDl.com@gmail.com

نرم افزار

موبایل

گرافیک

کتاب الکترونیکی

چند رسانه ای

نمونه سوال

مقالات

نکات مهم در مورد بیماریها و تغذیه پرندگان زينتي

پرندگان

نکات مهم در مورد بیماریها و تغذیه پرندگان زينتي

مطالعات کمي بر روي احتياجات مواد مغذي مرغ شاخدار صورت گرفته است. فرض کلي بر اين است که احتياجات پروتئيني مرغان شاخدار بيشتر از مرغ هاي محلي است.

بلام ايتال، مقدار پروتئين را براي دوره ۰ تا ۴ هفتگي ۲۴ تا ۲۶ درصد، ۴ تا ۸ هفتگي ۱۹ تا ۲۰ درصد، ۸ تا ۱۲ هفتگي ۱۶ درصد و يا کمتر از اين مقدار را توصيه کرده در حالي که هوقوز و جان حداقل ميزان ۲۱ درصد پروتئين در جيره ي استارتر و مقدار ۱۷ درصد پروتئين جيره ي پس دان را توصيه کردند. تعداد زيادي از مواد غذايي مانند ذرت، کنجاله ي بادام زميني، کنجاله ي تخم پنبه و غيره را مي توان در فرمول غذايي جيره مرغان شاخدار در روش پرورش متراکم جاي داد.

تحقيقات نشان داده است که عمده غذاي موجود در چينه دان مرغ شاخدار وحشي ذرت است و مي توان ذرت را در فرمول غذايي جيره ي مرغان شاخدار محسوب شده به نسبت ۲۰ درصد در جيره ي پيش دان، ۲۵ درصد جيره ي پس دان، ۳۰ درصد جيره ي رشد، ۵۰ درصد جيره ي خروس هاي بالغ و ۷۰ درصد جيره ي مرغ هاي بالغ جايگزين کرد.

پرندگان

نياز مرغ هاي شاخدار به مواد غذايي بر حسب (کالري ۱۹۸۳)

براي جلوگيري از حيف و ميل غذا توصيه مي شود که آن را به صورت پلت درآورده و کنترل شده توزيع کنند. ميزان مصرف غذا در دوره تخمگذاري بين ۱۱۰-۱۰۰ گرم در روز براي هر قطعه است. مرغ هاي شاخدار تا سن ۲۵ هفتگي تقريبا ۱۲- ۵ ۱۱ کيلوگرم در ماده ها و ۱۰-۸ ۹ کيلوگرم در نرها غذا مصرف مي نمايند. ضريب مصرف غذايي در نرها ۴-۱ است.

معمولا درصد تلفات مرغان شاخدار ناچيز و در حدود ۳-۱ درصد است. در اين رابطه تفاوت معني دار بين دو جنس وجود ندارد. براساس تحقيقات دي بست جنس نر تا سن ۶- ۴ هفتگي رشد سريعتري نسبت به جنس ماده داشته و در بين ۱۴-۱۰ هفتگي اين امر برعکس شده و ماده ها رشد سريعتري خواهند داشت. از سن ۱۵ هفتگي تفاوت رشد در دو جنس کاملا مشخص گشته و به طوري که همانند بلدرچين، که جنس ماده سنگين تر است، در سن ۳۰ هفتگي مرغ هاي شاخدار حدودا ۳۰۰ گرم سنگين تر از جنس نر هستند.

لاشه مرغ هاي شاخدار را،تازه يا منجمد به بازار عرضه مي کنند. در فرانسه اين پرنده را در سنين مختلف براي اهداف گوناگون ذبح و به بازار مي فرستند.

بيماري ها و تلفات

نشان داده شده است که مرغان شاخدار بالغ نسبت به طيور ديگر مقاومت بيشتري نسبت به تعداد زيادي از بيماري هاي ويروسي و باکتريايي دارند، اما در يک گلر وارداتي از پلاستراي شيوع بيماري نيوکاسل در نيجريه گزارش شده است. بيماري نيوکاسل در جوجه هاي گوشتي بهتر از مرغ شاخدار ظاهر مي گردد. بيماري نيوکاسل در مرغان شاخداري که در شرايط روستايي پرورش داده مي شوند ۱۳۰۷ درصد شيوع داشته است.

ويروس بيماري نيوکاسل که از جوجه ها، مرغ ها و مرغان شاخدار گرفته شده بود به دو گروه از مرغان شاخدار تزريق شد. نتايج نشان داد که مرغان شاخدار حساسيت بيشتري به سويه گرفته شده از مرغان نسبت به سويه هاي گرفته شده از مرغان شاخدار نشان دادند و اين آزمايش منجر به اين نتيجه شد که احتمالا ممکن است مرغان شاخدار به همه ي سويه هاي ويروس نيوکاسل حساس نباشند. سويه هاي لننوژنيک و مزوژنيک باراميکسوويروس يک اثري روي مرغ شاخدار ندارند در حالي که نوع ولوژنيک بر روي مرغ شاخدار اثر مي گذارد.

مرغ شاخدار بالغ به طور نسبي در مقايسه با مرغ ها و جوجه هاي بومي بيماري هاي کمتري دارد. مرغان شاخدار جوان به بيماري ها به خصوص در طول هفته هاي اول زندگي مقاوم نيستند.

فاکتورهاي مديريتي در هر دو نوع سيستم پرورش آزاد و متراکم نشان دادند که تاثير مهمي در ايجاد تلفات دارند. مديريت ضعيف سبب ايجاد استرس، شرايط آب و هوايي بد و صدماتي به پرندگان مي شود.

چهارده نوع بيماري (ويروسي، باکتريايي، انگلي و کمبود تغذيه اي) که دلايل مرگ و مير جوجه ها در شرايط پرورش متراکم بودند تشخيص داده شده اند.

بيماري هاي شناخته شده اصلي عبارت بودند از: کوکسيديوز، هلمينتازيس، سالمونلوز، امفاليتيز و سندرم خميدگي انگشتان پا (کمبود ويتامين B۲) مشاهده شده اند. در شرايط پرورش آزاد مرگ جوجه ها قبل از سن ۸ هفتگي بحراني و وخيم است، تلفات تا قبل از اين سن مي تواند به ۶۰ درصد هم برسد.

از بين آزمايشات باکتريايي و ميکروبيولوژي، تعدادي از باکتري هاي بيماري زايي که از بدن پرندگان مرده جدا شده بودند عبارتند از: ايکولاي، سالمونلا، گلبسيلا، پزودوموناس، پرتوزوآ و کانديداآلبيکن بودند.

عواملي که سبب تلف شدن جوجه ها مي شدند شامل بيماري هاي دستگاه گوارش (۸۰ درصد)، بيماري هاي دستگاه تنفسي (۵۷ درصد)، بيماري هاي دستگاه ادراري (۲۷ درصد) بودند، در حالي که بيماري هاي کوکسيديوز (۴۸ درصد)، هلمياتوس (۳۹ درصد)، کلي باسيلوس (۲۴ درصد)، سالمونلوز (۲۳ درصد)، بورسيتز (۲۰ درصد) و تريکوموناس (۶ درصد) از عوامل اصلي تلفات در مرغ شاخدار جوان مي باشند.

منابع :

ماهنامه دام، کشت و صنعت ( www.iranagrimagazine.com )


تصاویر بیشتر

مشخصات

  • فرمت فایل: Doc
  • تاریخ انتشار: 1398/04/18
  • مجوز: رایگان
  • رمز: www.deltadl.com
  • 209

دانلودهای مرتبط

دیدگاه های شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تاریخ و ساعت

  • مناسبت های روز:
  • 26 آبان سالروز آزادسازی سوسنگرد
  • 26 آبان روز جهانی فلسفه [ 17 November ]

نظرسنجی ها

دوست دارید سایت ما بیشتر چه مطالبی منتشر کند؟

مشاهده نتایج

در حال بارگذاری ... در حال بارگذاری ...