• آرنت : در جستجوی نور باش، نور را می‌یابی.
  • دوروستان : شب آنگاه زیباست که نور را باور داشته باشیم.
  • نیما یوشیج : هر قدر به طبیعت نزدیک شوی، زندگانی شایسته تری را پیدا می‌کنی.
  • ورنر هفته : زیبائی در فرا رفتن از روزمره‌گی‌هاست.

آشپزی

اجتماعی

سبک زندگی

سلامت

سیاست

فرهنگ و هنر

فناوری

مذهبی

محیط زیست

کسب و کار

ترس کودکان

5 راهکار مهم برای از بین بردن اضطراب و ترس کودکان در اوایل مدرسه

وقتی پدر و مادر یک کودک نوپا او را ترک می کنند که سر کار بروند، او می تواند جدایی ها را پیش بینی کند. اگر یک روز در هفته او را پیش پدربزرگ و مادربزرگش می گذارید او می داند مثلا دوشنبه صبح به خانه مادربزرگش می رود. بنابراین علاوه بر گریه، قایم شدن یا پرخاشگری در لحظه جدایی، ممکن است از شب قبل، شروع به غرزدن کند یا نشانه هایی فیزیکی مثل دل درد داشته باشد. برای این که خداحافظی را برای کودک تان آسان کنید می توانید به او اطمینان خاطر دهید. این توصیه ها را می توان امتحان کرد.

1- از بازی برای ایجاد آمادگی استفاده کن

وقتی کودک شما احساس متزلزلی دارد، به او یادآوری کنید که حتی وقتی با هم نیستید، دوستش دارید. او را محکم بغل کنید و بگویید: «هیچ وقت نمیزارم بری! ممکنه وقت غذا پختن یا حمام رفتن قدری شلوغ کنی اما نمیزارم که بری» بچه کوچک شما با فرار و نمایش ناراحتی، دنبال اثبات استقلال خود است و این دقیقا چیزی است که شما می خواهید.

تظاهر به بازی شیوه بهتری برای تمرین جدایی است. با هم تصور کنید که عروسک بچه شما، پیش پرستار تازه مانده است. طوری برخورد کنید که انگار عروسک دارد گریه می کند و به کودک تان کمک  کنید که عروسکش را آرام کند. یک کتاب درباره چالش های تازه مثل شروع مدرسه یا ماندن پیش مادربزرگ برایش بخوانید تا بیاموزد با این مهارت ها کنار بیاید.

 

2- جدایی های کوچک را تمرین کنید

شما می توانید یکسری دستورالعمل ها را با کودک تان تمرین کنید. به عنوان مثال در خانه، برای امتحان از او دور شوید و به کودک تان نشان دهید که این خداحافظی، موقتی است و در پایان خوب تمام می شود، با این کار او می تواند بر این جدایی تسلط یابد. او را تشویق کنید که وقتی دارید ماشین لباسشویی را روشن می کنید در تختخوابش بازی کند، و به او بگویید که وقتی که نیستید چه کاری انجام دهد، مثل شمردن عروسک ها یا ماشین هایش یا نگاه کردن به کتاب هایش.

اگر یک عضو خانواده برای دیدار آمد، این فرصت را به او دهید که ماموریتی را به عهده بگیرد. برای مثال او را با رنگ آمیزی یا یک بازی درگیر کنید. این موضوع به او کمک می کند که فعالیت مرسومش را داشته باشد. اگر دقت کنید معلم حواس او را با کتاب یا پازل پرت می کند تا این که وقتی او در مدرسه گریه می کند سعی کند دلداری اش دهد. اینها درواقع تمرین هایی هستند که بتواند جدایی را تحمل کند.

 

3- از خداحافظی داستان بساز

التماس به کودک برای گریه نکردن یا اصرار به او، نتیجه معکوس می دهد، وقتی که به او اطمینان دهید که می دانید چه حسی دارد این موضوع او را ناراحت تر خواهدکرد. به او بگویید که می فهمید که قدری ناراحت است اما شما هم ناراحت هستید. بعد استراتژی های کنار آمدن را با هم انجام دهید. به او بگویید می رم سر کار عکستو بیارم تا نگاش کنی.

فک کنم که مهد کودک بهت خوش بگذره. دزدکی رفتن مثل یک راه حل آسان و در دسترس می ماند اما موضوعی اشتباه است. راه حلی که اصلا راه حل قطعی و کاملی نیست. سعی کنید با او سلام و خداحافظی معمول را داشته باشید تا به او در درک این که جدایی، یک شروع و پایان دارد کمک کنید. با این کار شما برایش قابل اعتماد و قابل پیش بینی خواهید بود. مراسم خداحافظی می تواند کوتاه باشد اما سعی کنید که قدری آن را لوس و بیمزه کنید. وقتی که ترک می کنید به کودکتان بگویید یک بغل مخصوص بهم بده!

 

4- خونسردی ات را حفظ کن

به خودت یادآوری کن که به پرستار کودکت اعتماد داری. با این حساب ساعتی که بیرون هستید نگران کار و انتقال عصبانیت به کودک تان نیستید و می توانید این ساعت هار ا بهتر تحمل کنید. هیچ وقت کودک را برای جنجال هنگام جدا شدن از شما، تنبیه نکنید. امکان ندارد که در میان گریه متوجه این نکته شوید ولی هر کودکی در جست و جوی استقلال خود است و این کار شما به او کمک می کند به آن نقطه برسد.

اگر سختی های جدا شدنش ماندگار بود و بیش از سه ماه باقی ماند، با یک پزشک حرف بزنید. او شما را راهنمایی می کند که پیش چه دکتری بروید. ممکن است بچه ها چند روز اول مهد کودک حسابی گریه کنند اما بعد به این موضوع عادت خواهندکرد و یک روز می بینید که اصلا گریه نمی کنند.

 

5-گاهی باید مضطرب باشد

اضطراب ها فقط جنبه منفی ندارند و می توان اضطراب را به دو دسته مثبت و منفی تقسیم کرد. در مورد کودکان دو نوع اضطراب وجود دارد که یکی طبیعی و دیگری غیرطبیعی و قابل پیگیری است.

 

اضطراب غریبگی: نوزاد از هفت، هشت ماهگی تا دو یا سه سالگی با دیدن غریبه ها واکنش نشان می دهد. حتی اگر در آغوش مادر باشد و غریبه ای نزدیک شود، با بغض، گریه، اخم یا روی برگرداندن اضطرابش را نشان می دهد و به مادر می چسبد. این یک واکنش طبیعی است.

 

اضطراب جدایی: تا دو یا سه سالگی که کودک مراقب اولیه را از دیگران تشخیص می دهد، طبیعی است که اضطراب غریبگی خودش را نشان دهد. بعد از آن هم تا قبل از سنین مدرسه وجود اضطراب به شرطی که زندگی عادی را تحت تاثیر قرار ندهد و عملکرد مادر و فرزند را مختل نکند، باز هم طبیعی خواهدبود. ولی بعد از این دوره است که کودک باید بتواند ساعاتی از مادر جدا شود در غیر این صورت کودک دچار اضطراب جدایی است و باید فکری اساسی برای او شود. اگر لازم است از یک مشاور کمک بگیرید.

 

منبع : نشریه صفیر سلامت 

  • 87

برچسب ها

مطالب پیشنهادی ما

دیدگاه های شما

دیدگاه خود را بنویسید

Please ورود to comment
avatar
  • مناسبت های روز:
  • 25 آذر روز پژوهش
  • 25 آذر ولات امام حسن العسکری (ع)
  • 25 آذر روز تجلیل از شهید تندگویان
  • 27 آذر وفات حضرت معصومه سلام الله علیها [ ١٠ ربيع الثاني ]
  • 27 آذر شهادت آیت اله دکتر مفتح1358
  • 27 آذر روز وحدت حوزه و دانشگاه

نظرسنجی ها

دوست دارید سایت ما بیشتر چه مطالبی منتشر کند؟

مشاهده نتایج

در حال بارگذاری ... در حال بارگذاری ...
تبلیغات